[۱۳۸۷/۱۲/۱۲]

  محبوبه بوجار

حال از آنجا که چاه و آب روان در دسترس همه نیست، مؤمنان در بعضی از شهرها و در مسجد جمکران، چاهی حفر نموده‏اند که مردم عریضه‏های خود را درون آن بیندازند. هر چند در روایات صحبت از چاه خاصی مثل چاه جمکران نشده است و در این خصوص مستندی نداریم

قضیه چاه امام زمان(ع) در مسجد مقدس جمکران و شهرهای دیگر، از این قرار است که شیخ عباس قمی در مفاتیح الجنان از تحفة الزائر از امام صادق(ع) روایتی نقل میکند که: «هر گاه تو را حاجتی به سوی خدای تعالی، باشد یا از امری خائف و ترسان باشی. در کاغذی بنویس و در آب جاری یا چاه بینداز...». این یک نوع ارتباط و سخن گفتن با خدا است.
در بحارالانوار (ج 102، ص 234) نیز روایتی هست که میفرماید: «اگر حاجت و گرفتاری داشتی با حضرت حجت (عج) چنین مکاتبه کن و حاجت خود را بنویس و در چاه یا نهر بینداز».

البته معنای عریضه‏نویسی این نیست که حضرت حجت آن نوشته را باز میکند یا میخواند؛ بلکه خدا و رسول او و اهل بیت عصمت و طهارت(ع) از نیت‏های ما و آنچه در ذهن و دل ما میگذرد، آگاهند؛ چه رسد به نوشته‏های ما، آن هم در صورت گرفتاری و توسّل به آن عزیزان. در واقع خواسته‏اند به ما یاد دهند که با محبوب و صاحب خود ارتباط برقرار کنیم و همان‏طور که برای محبوب‏های دنیوی ابراز علاقه و محبت مینماییم، بتوانیم با مولای خود هم نامه‏نگاری کنیم.

حال از آنجا که چاه و آب روان در دسترس همه نیست، مؤمنان در بعضی از شهرها و در مسجد جمکران، چاهی حفر نموده‏اند که مردم عریضه‏های خود را درون آن بیندازند. هر چند در روایات صحبت از چاه خاصی مثل چاه جمکران نشده است و در این خصوص مستندی نداریم.

نظرات كاربران: