سلام. من فكر مي كنم كه يك مقدار سياه نمايي شده در اين گزارش. چرا از ساعات خوبي كه بچه ها با هم دارند حرف نميزنين؟ بعدش هم من فكر مي كنم كه تو ي خانه خود آدم هم ممكنه كه آدم كنار پدر و مادر و خواهر و برادراش باشه و باز دلش تنگ بشه.

يعني اين اتفاق فقط در معتبرترين خوابگاه كشور رخ ميدهد؟
با خواندن تيتر منتظر مطلبي ديگه بودم كه بخونم.

اتفاقا زندگی در خوابگاه (و به طور کلی دور از خانواده) برای من که خوب بوده. البته این حرف رو کسی میگه که دو ترم اول زندگی خوابگاهی رو با گریه گذرونده و دو ترم بعد رو هم با ناراحتی و مشکلات فراوان (که اتلبته خودم باعث ایجادشون بودم). اما ترم پنجم واقعا خوش گذشت. اتاقم نسبت به اتاقهای پیشین خیلی بهتر بود. مهمترین چیزی که تو یه اتاق مهمه، اینه که اولا بچه های اتاق خیلی بی بند و بار نباشن و از نظر ایمانی نزدیک به خودت باشن. دوم اینکه با تربیت باشن (نسبتا). سوم اینکه خوش اخلاق و قابل تحمل باشن. چهارمین مورد که خیلی هم مهمه اینه که زیاد تو کارات دخالت و فضولی نکنن و در عین اینکه با هم روابط خوبی دارن، هر کدوم سرشون به کار خودشون گرم باشه و به عبارتی پا رو دمت نذارن و گذشت داشته باشن.
من الان که دوران زندگی خوابگاهیم تقریبا تموم شده، با همون وقتا هم که گاهی می رفتم خونه تا به خانواده ام سر بزنم، می بینم که چقدر زندگی توی خوابگاه منو ارتقاء داده. نه فقط اینکه از وابستگی من به خانواده کاست، بلکه خلوت ایجاد شده در اثر دوری از خانواده چنان اثر خوبی روی من داشت که اگه صد سال دیگه هم با خانواده زندگی می کردم، به اون چیزایی که در اثر این خلوت بهش رسیدم، دست پیدا نمی کردم. تازه الان با خانواده ام مشکل پیدا کردم که چرا وقتی من میام خونه، اینقدر کاراییم کاهش پیدا می کنه و چرا دیگه فعال نیستم؟ چرا وقتم به بطالت میگذره؟ چرا اخلاق شما اینقدر بده؟ چرا شما وقتتون رو به چیزای غیر مفید میگذرونید؟ و خیلی چراهایی که خودمم جوابشون رو نمی دونم. نمی دونم راه حل اینه که دیگه با خانوده ام زندگی نکنم و مثل خیلی از بچه های دیگه با دوستام جداگانه تو تهران خونه بگیرم؟ یا اینکه بگم اشکال نداره که حسهای خوب من و دیدگاه درست من در اثر زندگی با خانوده ام از بین میره. من همیشه دوست داشتم خونه مون مثلا کرج باشه و خوابگاهم تهران. اون وقت دیگه هم خانواده رو داشتم و هم خلوت خودمو.

چه گزارش جالبی تهیه کرده بودیدا.

سلام
سايت شما رو تازه كشف كردم.
واقعا دمتون گرم
اگر از اين مدل سايت ها زياد بشه بچه هاي شهرستان ها كه غالبا از مشورت هاي عاقلانه و آگاهانه (درد دل خودم)به دورن تو انتخاب رشته اشتباه نمي كنن.
حاظر به تبادل لينك هستيد؟
من كه به هر حال شما رو لينك كردم خيلي كارتون درسته.

خوشم اومد.من امسال کنکور دادم.احتمالا هم رتبه ام 2 رقمی میشه.می خوام بیام شریف.ولی واقعا همه ی تختاش 2 طبقه است؟!

من همیشه ارزو داشتم زندگی خوابگاهی رو تجربه کنم اما پدرم هیچوقت این اجازه رو نداد و در شهر خودم درس خوندم . علیرغم همه سختیهاش باید تجربه شیرینی باشد .

شما مسائل خوابگاه رو سانسور کردین، یا بهتر بگم رفتین تو خوابگاه بهترین دانشگاه کشور.
نگفتین اگه هم اتاقیت به علت شلوغی کتابخونه نخواد بره اونجا یا عادت به رفتن به اونجا رو نداشته باشه، شب امتحانش هم باشه و بخواد بیدار بمونه و شما کلی خسته باشین، باید چه کار کنید؟ (بجز دعوا) ...

راستی یکی از سال بالایی ها به ما گفت که موقع انتخاب هم اتاقی دقت کنین، چون هم اتاقیت مث زنت میمونه. (حالا اینجا میشه شوهر) یا شما مث دو بال یه کبوترین، که اگه با هم خوب نباشین، زندگی براتون سیاه سیاه میشه.

من نميدونستم تو خوابگاه اينطوره!يعني از اين جزيات بي خبر بودم!!!

با این چیزایی که شما تو این گزارش نوشته بودید می بینم که من اصلا نمیتونم چنین وضعی رو تحمل کنم حالا دوری از خانواده یه طرف تحمل این که بخوای با 4 نفر دیگه که نمیشناسیشون هم یه طرف.حالا غذا پختن و زندگی تو یه جای کوچیک هم یه طرف. من امسال کنکور دادم و خدا رو شکر تو همین تهران خودمون قبول شدم.من هیچ جای دیگه ای جز تهران نمیتونم زندگی کنم چه برسه به خوابگاه.یه موقع فکر نکنین من آدم خودخواهی هستما.خدا اونایی رو که تو خوابگاه هستن رو کمک کنه.